Verslag van het bezinningsweekend, december 2011

Vrijdag

Op twee december trokken wij voor een bezinningsweekend naar het klooster van de franciscaanse broeders in Megen, waar we gastvrij werden verwelkomd. Nadat ieder zijn eigen kamertje was gewezen, kwamen we bij elkaar voor een moment van ontmoeting met een kopje koffie of thee. Fijn dat we ons allemaal vrij konden maken om dit weekend samen te vieren.

We gingen met elkaar in gesprek over belangrijke vragen die we ons stelden:

• Wat maakt het voor verschil als je gelofte doet of niet?
• Moet je dan je leven anders inrichten? Wat zijn dan je verplichtingen?

Ieder sprak zich al direct openhartig uit en zo ging het gesprek al snel de diepte in. Wat mij opviel was het enthousiasme om elkaar te vertellen wat ieder ertoe had gebracht om professie te doen en wat zij er nu van ervaren. Het was fijn om met de broeders in de kapel het avondgebed en later de dagsluiting te delen.

's Avonds liet Kees ons meeleven met 'de wandeling' naar Assisi, die hij samen met zijn vrouw gemaakt heeft. Zijn verhaal werd ondersteund met foto's van onderweg. Welke gedachten en waarnemingen je doet als je in de stilte in de natuur loopt zijn indrukwekkend. Los van de wereld relativeer je meer.

Zaterdag

Na het ochtendgebed en ontbijt (grotendeels in stilte) met de broeders en de andere gasten, pakten we de gewoonten van het klooster snel op: voldoende mensen voor de afwas. De ochtend besteedden we aan de voorbereiding van ons Keuzekapittel. Vervolgens spraken we over de invulling van onze maandelijkse bijeenkomsten. Enkele leden voelen het dilemma te moeten kiezen tussen de bijeenkomsten van San Damiano en de landelijke bezinningsdagen. Na overleg spraken we af dat we bijeenkomsten van San Damiano laten prevaleren. Inhoudelijk zijn de ‘Fioretti-verhalen’ de rode draad voor onze bijeenkomsten in het komende jaar.
‘s Middag vertelde Kees verder over de pelgrimstocht naar Assisi. Zijn ervaringen hebben we met diverse werkvormen naar onszelf vertaald. Bijvoorbeeld rond het thema ‘identiteit’ hebben we gesproken over: welke elementen bepalen mijn identiteit, welke wil ik meer in het licht zetten en welke kan ik wat minder aandacht geven. De onderlinge gesprekken hierover waren zeer waardevol.
De middag sloten we af met een dienst in de gebedsruimte waarbij broeder Piet voorging in een inspirerende viering met ruimte voor een terugblik en een vooruitblik. Bij de voorbeden hebben we voor elkaar en voor elkaars intenties gebeden.
Na het eten bezochten we de Clarissen en namen deel aan de vigilieviering. Een prachtige verstilde sfeer met een ‘dans’ onder leiding van de zusters. De avond sloten we, samen met de broeders en de andere gasten onder het genot van fris, bier, wijn en nootjes, feestelijk af.

Zondag

Tijdens de indrukwekkende eucharistieviering op zondagochtend ontving een jonge man het vormsel. De overvolle kerk, de voorganger Loek Bosch en de lezingen door de moeder en vader van de vormeling maakten veel indruk. Na de viering keken we terug op ons weekend. Iedereen heeft een positief beeld met diverse accenten. De start op vrijdag was inspirerend vanwege het zeer open gesprek over ieders motivatie en beleving bij de professie; het ontmoeten van elkaar, vooral voor de kennismakende leden, het commitment voor het programma in het komende jaar en de locatie die onmiskenbaar Franciscaans is. Het programma vormde een mooi en inspirerend kader voor ons samenzijn.

Elleke van der Knaap en Kees Kouwenhoven
San Damiano, Delft

Uitstapje 2011

Maria van Jessekerk

Voor meer informatie over het uitstapje van 2011 klik op de link naar het verslag <uitstapje 2011>.

Het kruis van San Damiano                                            Klooster en kapel San Damiano in Assisi

Het gebed van Franciscus voor het kruis

Allerhoogste God,
verlicht de duisternis
van mijn hart.
Geef mij, Eeuwige,
een volmaakt geloof,
een zekere hoop,
een perfecte liefde,
kennis en wetenschap,
zodat ik uw heilig en waar gebod
kan uitvoeren.

Het kruis van San Damiano: een kleine geschiedenis

Een onbekende kunstenaar uit Umbrië heeft de ikoon van het kruis geschilderd in de 12-de eeuw. Er is een sterke Syrische invloed. Uit de kunstgeschiedenis is ons inderdaad bekend dat er toen enkele Syrische monikken in die streek verbleven. De ikoon is geschilderd op een paneel van walnotenhout waarop linnen is gelijmd. Het paneel is ong. 190 cm hoog, 120 cm breed en 12 cm dik.

We weten dat San Damiano zeer verwaarloosd was. Daarom is het zo goed als uitgesloten dat hij bedoeld was voor dit kerkje. Hij was oorspronkelijk waarschijnlijk bedoeld voor boven een altaar waar de heilige hostie bewaard werd. In die tijden mocht dat alleen in officiële parochiekerken. In 1257 verlieten de Arme Clarissen San Damiano. Zij trokken naar San Giorgio en namen het Kruis met zich mee. Meer dan 700 jaar hebben ze het zorgvuldig beheerd.

In de Goede Week van 1957, 700 jaar later, werd de ikoon voor het publiek toegankelijk gemaakt toen hij boven het nieuwe altaar in de kapel van San Giorgio in the Basiliek van Clara in Assisië kwam te hangen. Daar kunnen we het nu nog in stilte - zoals daar gevraagd wordt - aanschouwen.

De vorm van het kruis

De vorm van het kruis komt overeen met de vorm van de Oosterse kruisen. In cultuur en gedachtengoed stonden de Westerse christenen natuurlijk nog heel dichtbij de Oosterse. De scheiding tussen Oost en West had zich nog niet zo lang geleden voltrokken.

Er is een uitgebreide beschrijving van de voorstellingen op het kruis.